บทที่ 7 คำสัญญา
วันหยุดสุดสัปดาห์ เตมินทร์กับทิชานัดกันออกไปข้างนอกตั้งแต่ช่วงสาย
เดิมทีทั้งคู่ตั้งใจจะไปนั่งอ่านหนังสือที่คาเฟ่ร้านหนังสือการ์ตูนเจ้าประจำ แต่พอไปถึงกลับเจอประตูร้านปิดสนิท
“อ้าว...ปิดเหรอ”
ทิชายืนมองป้ายหน้าร้านอย่างเสียดาย
“งั้นกลับบ้านไหม?”
“ไม่เอา” เด็กหญิงส่ายหน้าทันที “อุตส่าห์ออกมาแล้วนะพี่มินทร์ งั้นไปห้างกันเถอะ”
เตมินทร์มองหน้าเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจ
“ก็ได้”
แผนอ่านหนังสือจึงเปลี่ยนเป็นเดินห้างแทน ทั้งคู่เดินดูของ กินขนม แล้วก็ไปจบที่โซนเกม กว่าจะรู้ตัวก็ผ่านไปหลายชั่วโมง
“พี่มินทร์ ชนะอีกแล้วอะ”
ทิชามองคะแนนบนหน้าจออย่างไม่ยอมแพ้
“ก็ชาเล่นไม่เก่งเอง”
“พี่มินทร์โกง”
“โกงตรงไหน?”
“ไม่รู้ แต่พี่มินทร์โกงแน่ๆ”
เตมินทร์หัวเราะเบาๆ ก่อนยื่นมือไปขยี้ผมของเด็กที่กำลังทำหน้าบูด
“พอแล้ว กลับกันได้แล้ว”
“แต่เพิ่งบ่ายสามเองนะ”
“แล้วจะอยู่ถึงค่ำหรือไง? วันนี้ออกมาห้างพี่ยังไม่ได้บอกแม่เลยนะ”
ทิชานิ่งไป
เตมินทร์มองหน้าเธอแล้วพูดต่อ “ถ้ายังดื้อ พี่จะฟ้องคุณน้าว่าชามาห้าง ทั้งที่บอกว่าจะไปคาเฟ่”
“ไม่เอาแบบนี้สิพี่มินทร์” ทิชาทำหน้ามุ่ย เธอรู้ดีว่าถ้าแม่ตัวเองรู้เรื่องนี้เข้ามีหวังโดนกักบริเวณแน่
“ก็ได้ กลับก็กลับค่ะ”
ทั้งสองเดินออกจากโซนเกม ตั้งใจว่าจะหาอะไรกินก่อนกลับบ้าน ระหว่างเดินออกจากทางเชื่อมหน้าห้าง ทิชาก็หยุดกะทันหัน
“พี่มินทร์”
“อะไร?”
“นั่นคุณน้าหรือเปล่า?”
เตมินทร์หันไปตามที่เธอชี้ ฝั่งตรงข้ามถนนมีร้านกาแฟเล็กๆ อยู่ริมทาง ด้านหน้าร้านเป็นกระจกใส มองเข้าไปข้างในได้ไม่ยาก
สายตาของเขาไล่ผ่านโต๊ะต่างๆ ก่อนจะหยุดลงที่ผู้หญิงคนหนึ่ง เขาจำได้ทันที
“แม่...”
เตมินทร์นิ่งไป ทิชาเองก็มองเข้าไปในร้าน
“คุณน้ามาทำอะไรที่นี่คะ?”
“พี่มินทร์?” ทิชารีบเดินตาม “จะไปไหนคะ”
เตมินทร์ไม่ได้ตอบ เขายังคงเดินไปทางร้านกาแฟ
“พี่มินทร์เดินช้าๆ หน่อยสิ”
ยิ่งเข้าใกล้ ภาพด้านในก็ยิ่งชัด จนเตมินทร์หยุดลงกะทันหัน
“อุ๊ย!”
ทิชาที่เดินตามมาติดๆ ชนเข้ากับหลังเขาเต็มแรง
“พี่มินทร์ จะหยุดเดินก็ไม่บอกชาก่อน”
เธอลูบหน้าผากตัวเอง ก่อนจะเงยหน้าขึ้น แล้วมองตามสายตาของเขา
ภายในร้าน แม่ของเขากำลังหัวเราะกับผู้ชายคนหนึ่ง ผู้ชายที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน เตมินทร์ขมวดคิ้ว
ช่วงนี้แม่ออกไปข้างนอกบ่อยขึ้น ส่วนพ่อก็แทบไม่กลับบ้าน บางวันกว่าจะได้เห็นหน้ากันก็เป็นตอนเช้า หรือไม่ก็ตอนที่เขากำลังจะนอน แล้วพ่อกับแม่แทบไม่ได้คุยกันเหมือนเมื่อก่อน จนบรรยากาศในบ้านเงียบลงไปมาก
เขาเคยถามแม่หลายครั้งว่าเกิดอะไรขึ้น แต่คำตอบที่ได้กลับมีเพียงว่า
“ไม่มีอะไรหรอกลูก” เตมินทร์จึงไม่ได้ถามต่อ
แต่ตอนนี้แม่กำลังนั่งอยู่ในร้านกาแฟกับผู้ชายที่เขาไม่รู้จัก และกำลังหัวเราะ เขาเองก็จำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่เห็นแม่หัวเราะแบบนี้คือเมื่อไร เพราะเขาแทบไม่ได้ยินเลยด้วยซ้ำ
“พี่มินทร์...” เสียงของชาดังขึ้นเบาๆ
เตมินทร์ไม่ได้ตอบ เขายังคงมองคนในร้านอยู่ ผู้ชายคนนั้นดูสนิทกับแม่เกินกว่าจะเป็นแค่คนรู้จักทั่วไป แต่เขาก็ยังไม่อยากคิดไปไกล บางทีอาจเป็นเพื่อนของแม่ หรือคนรู้จักที่บังเอิญเจอกันก็ได้
เตมินทร์พยายามหาเหตุผลให้กับภาพตรงหน้า ก่อนจะล้วงโทรศัพท์ออกจากกระเป๋า
เขากดโทรหาแม่ และไม่นานปลายสายก็รับ
“มินทร์ มีอะไรลูก?”
“แม่อยู่ไหนครับ?”
ปลายสายเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนแม่จะตอบ
“แม่ออกมาซื้อของนิดหน่อยจ้ะ”
เตมินทร์มองเข้าไปในร้านกาแฟตรงหน้า “ซื้อของที่ไหนครับ?”
“ร้านแถวบ้านนี่แหละลูก”
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง
“เเล้วแม่จะกลับกี่โมงครับ?”
“อีกเดี๋ยวก็กลับแล้วจ้ะ มีอะไรหรือเปล่า?”
“เปล่าครับ”
“งั้นแค่นี้ก่อนนะลูก”
สายถูกตัดไป เตมินทร์ลดโทรศัพท์ลงช้าๆ เขายังคงมองแม่อยู่ที่เดิม
แม่โกหกเขา
เตมินทร์กำโทรศัพท์แน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนหันกลับมามองทิชา
เด็กหญิงยังยืนอยู่ข้างๆ เธอมองหน้าเขาเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง
“พี่มินทร์เป็นอะไรหรือเปล่า”
เสียงของทิชาดังขึ้นเบาๆ เตมินทร์หันมามองเธอ
สีหน้าของเขายังไม่เปลี่ยน แต่แววตาดูสับสน
“ชา”
“คะ?”
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดขึ้น
“สัญญากับพี่นะ...เรื่องนี้อย่าบอกใคร”
เด็กหญิงมองหน้าเขา ก่อนพยักหน้าอย่างหนักแน่น ทั้งที่ในใจยังไม่แน่ใจเลยว่าสิ่งที่เพิ่งเห็นหมายความว่าอย่างไร รู้แค่ว่าคนตรงหน้าเธอกำลังเจ็บ และนั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับเธอ
"ชาสัญญาค่ะ พี่มินทร์”
เตมินทร์หันกลับไปมองร้านกาแฟอีกครั้ง ก่อนจะเบือนหน้าหนี
“กลับกันเถอะ”
ทิชาเดินตามเขาไปเงียบๆ
ตลอดทางกลับบ้าน ทั้งคู่ไม่ได้พูดถึงเรื่องที่เห็นอีก แต่คำสัญญาในวันนั้น กลับกลายเป็นเรื่องที่ไม่มีใครลืมได้อีกเลย
